zaterdag 23 mei 2009

Sorry dat ik leef

Hierbij bied ik mijn oprechte verontschuldigingen aan over het feit dat ik geboren ben en nog steeds leef. Waarom deze excuses? Welnu - laat hier geen misverstand over bestaan - ik weet ook wel dat heel veel mensen in mijn omgeving geen moeite hebben met mijn bestaan. Maar... er zijn erbij... die menen dat ze er alles uit kunnen flappen wat in hun kleingeestige belevingswereld maar even ietwat ergerlijk bevonden wordt aan mijn bestaan. Sommigen doen dat achterbaks via een streekkrantje of prikbord, anderen doen dat rechtstreeks vol in het gezicht, verbaal en gelukkig zonder honkbalknuppel (respect).

Wat, wat, wat en wie, wie, wie? Vertel!

Okay, okay, omdat er zo op aangedrongen wordt geef ik een kijkje in de door mijn existentie veroorzaakte overlast in en om een ogenschijnlijk keurig willekeurig straatje ergens in Nederland en nabije omgeving, spreek uit: de Zweepslag en Wagenweg te Huissen.

Zo zijn daar de heer en mevrouw van O. die ongeveer een kwartmijl verderop wonen. Zij hebben liever dat ik mijn katten wegdoe want zij vermoeden dat de katten hun goudvissen hebben verorberd. Uitgebreide informatie hierover is te lezen op http://home.wanadoo.nl/utopia.nu/dossier/kattenhater/ Jammer voor jullie, Marjo en Wilie, maar mijn rode katjes doe ik echt niet weg en als ze dood gaan door moord of ouderdom komen er gewoon weer nieuwe rode katjes, sorry hoor.

Dan is daar de heer Richard R. senior van 3 huizen verderop. Die heeft 's winters last van mijn openhaard. De rookgassen slaan precies bij hem naar binnen. Vooral bij oosten wind als het stervenskoud is. Ja en nu weet ik wel dat - ook al stook je het schoonste hout van Nederland en dat doe ik - dat je een brandende openhaard gewaar kunt worden maar het is ook raar om met open ramen te slapen net als het zo bijzonder koud is. Sorry knul maar de vlam blijft in de pijp.

En dan is er nog ene Ineke C. van 4 huizen verderop. Jarenlang goed bevriend mee, kind aan huis, verjaardagen mee gevierd. Die meende op een bijeenkomst over het "revitaliseren" van de wijk als wens publiekelijk te moeten maken dat er volgens haar een verbod moet komen op hanen om haar leefomstandigheden te verbeteren. En laat ik nu net de enige zijn in haar straatje die een haan heeft. Grappig is dat de bijeenkomst ging over het zo zinvol mogelijk besteden van beschikbare gelden om vooral zoveel mogelijk extra parkeerplaatsen door de gehele wijk te creëren ten koste van zo min mogelijk opoffering van structureel groen. En nog wat algemene zaken zoals achterstallig onderhoud aan kinderspeelplaatsen en voetpaden en veiligheid (denk aan openbare verlichting, hondenpoep, uitlaatstroken, handhaven aanlijngebod). Los van het feit dat de bijeenkomst niet bedoeld was om het blaffen, miauwen, kraaien, piepen, tjilpen en zanglijsteren in kaart te brengen kan het niet zo zijn dat één haantje in de verte de hele straat wakkerschreeuwt. Sorry Ineke, de haan blijft al doe je nooit meer een oog dicht.

Dat was het voor nu. Het wachten is op de volgende klacht. Zet 'm op maar ik denk dat er maar één advies rest en dat is: Mee leren leven. Sorry hoor dat ik leef.

=^_^=

1 opmerking:

  1. Hallo Rijgie,

    Wat een verhalen zeg... Ik kan me precies voorstellen wat een buurt met je doet die jou je "dingen" niet gunt en vindt dat jij je zaken maar moet opgeven voor hun geluk. Kan me bijna niet voorstellen dat het zo erg is als je schetst..

    Groeten van Jan.

    BeantwoordenVerwijderen